Kona nokkur fékk gefins dýrmætt efni frá frægum og dáðum listamanni til þess að búa til vasa. Hún lagði sig alla fram og árangurinn var gullfallegur vasi. Þetta var fallegasti hlutur sem hún hafði nokkurn tíman búið til og hún hafði gefið sig svo í verkið að henni fannst vasinn nánast vera hluti af henni. Hún sýndi vinum og vandamönnum vasann full af stolti og fékk hrós fyrir.

Dag einn var kunningi konunnar að skoða vasann en missti hann í gólfið og vasinn brotnaði í ótal bita. Konan varð alveg miður sín. Reiði, ringulreið og biturleiki bankaði upp á dyr hennar. Það var erfitt að fyrirgefa kunningjanum. Hún kenndi líka sjálfri sér um fyrir að hafa ekki passað betur upp á vasann. Meira að segja sóttu að huga hennar ásakanir í garð listamannsins fyrir að hafa ekki gefið henni sterkara efni í vasann.

En hún sá fljótlega að ásakanir og biturleiki myndi ekkert hjálpa henni. Hún tíndi saman brotin og reyndi að líma vasann saman aftur, nákvæmlega eins og hann var. En það gekk ekki, brotin voru það mörg og smá að þau pössuðu ekki vel saman lengur og jafnvel þótt henni hefði tekist að raða þeim saman, liti vasinn illa út með allar þessar sprungur. Að lokum gafst hún upp og dauf í bragði skilaði hún listamanninum dýrmæta efninu í formi brotanna.

Nokkrum dögum seinna kom listamaðurinn til hennar með nýjan vasa sem var fallegri en nokkur hlutur sem hún hafði séð.

„Hvers vegna vilt þú gefa mér þennan vasa?”, spyr konan.

„Nú, þetta er vasinn þinn, búinn til úr brotum gamla vasans“, svaraði listamaðurinn.

Listamaðurinn hafði tekið brotin og notað þau til að búa til mósaík vasa. Hann raðaði brotunum öðruvísi saman en þau voru upphaflega þannig að litasamsetningin var önnur og vasinn allt annar þrátt fyrir að vera í raun sami vasinn. Þó vasinn sem konan gerði upphaflega hafi verið fallegur, bar þessi af í fegurð og konan tók gleði sína á ný.

Vasinn er persónuleiki okkar eða sál okkar og listamaðurinn er Guð. Við getum gert okkar besta að vera góðar og fallegar manneskjur en okkur tekst bara upp að vissu marki. Þó við kunnum að vera ánægð með árangurinn, elskar Faðirinn okkur svo mikið að hann hefur dýrlegri áætlun með okkur en við getum ímyndað okkur eða þorum að vona.

Þegar erfiðar aðstæður í lífinu brjóta okkur er okkur óhætt að treysta Listamanninum mikla fyrir brotum okkar. Þó við sjáum ekki hvernig nokkuð fallegt geti orðið til úr þessum brotum, mun hann á sínum tíma og á sinn hátt líma brotin saman með kærleika sínum, raða brotunum öðruvísi saman og búa til nýtt meistaraverk. Áður hrósuðum við sjálfum okkur fyrir það góða í persónuleika okkar og lífi en núna getum við ekki annað en gefið honum dýrðina fyrir fallega vasann sem hann hefur búið til úr brotum okkar.

Þannig notar Faðir okkar allar kringumstæður til að samtvinna okkur við Son sinn og gera okkur háð honum á æ fleiri sviðum til að hann sé Líf okkar og dýrð okkar.