Hugrenningar um köllun okkar eða þjónustu í ríki Guðs.

2. Tím. 1:6, 9
Um leið og við gefum Guði líf okkar, göngum við inn í köllun hans. Fyrst og fremst köllun til að lifa samkvæmt orði hans og vera vitnisburður um frelsara okkar, Jesú Krist. Ég held að stundum hugsum við ekki nógu mikið um köllun utan þessarar frumköllunar.

2. Pét. 1:10
Þarna erum við hvött til að gera köllun okkar og útvalningu vissa, að keppa eftir henni. Við eigum það kannski til að hugsa hana sem kristniboðsköllun til Afríku, predikun orðsins eða kennslu þess. Vissulega er það köllun, en ekki er öllum ætlað það. Samkvæmt orðinu hér fyrir ofan höfum við þó öll köllun á líf okkar. En hún er mismunandi eins og við mannfólkið erum mismunandi.

Okkur hættir til að taka meira eftir þeirri sem er áberandi og einblína á hana. En öll erum við kölluð til að gefa af okkur í Guðsríkinu og hver og ein er mikilvæg, hvort sem hún virðist stór eða smá frá mannlegu sjónarmiði. Það eru nefnilega allir jafnmikilvægir í eflingu Guðsríkisins. Ég ætla að nefna nokkur dæmi um köllun eða þjónustu, sem margir myndu kannski ekki líta á sem slíka:

“Maður sem rekur arðbært fyrirtæki, hann styður fjárhagslega við bakið á fólki sem er í þjónustu, kristniboði eða öðrum störfum innan kirkjunnar. Með sinni köllun hjálpar hann öðrum fjárhagslega til að sinna þeirra köllun og er þar með þátttakandi”.

“Fyrirbænir fyrir þeim sem eru að vinna á akrinum. Bænir fyrir þeim sem þurfa að frelsast osf. Guðsríkið virkar hreint ekki án þessarar köllunar. Vakning kemur fyrir bæn”.

“Gestrisni, að bjóða fólki í mat til að blessa það og hvetja. Sýna stuðning og kærleika með þessum hætti”.

“Mæður, feður og annað fólk sem hefur köllun til að sinna börnunum í landinu okkar, vilja undirbúa þau undir framtíðina, gera þau að lærisveinum Jesú. Þau eru kynslóðirnar sem taka við af okkur. Þau þurfa að þekkja orðið, eiga samfélag við Guð og læra að treysta honum fyrir sinni köllun”.

“Allskonar þjónusta sem styður við kirkju Krists. Halda utan um starfið, lofgjörð, fyrirbænaþjónusta, dytta að húsinu, halda því hreinu, samkomuþjónar, kenna börnunum, osf. osf.

Allt þetta er jafnmikilvægt fyrir Guði til að hans “hús” þrífist vel og eflist á eðlilegan hátt. Það erum við mennirnir sem setjum gjarnan þjónustuna í flokka. Finnst eitthvað flottara en annað. Náðargjafir Guðs eru svo margar og mismunandi í líkama Krists og hver og einn þarf að finna hvar Guð vill planta þeim á líkamann.

Biblían segir að við séum líkami, lítum á mannslíkamann til hliðsjónar og berum saman munninn og svo heiladingulinn. Það ber mikið á munninum og því sem kemur út úr honum, en heiladingull, hver hugsar yfirleitt um hann eða hvernig hann virkar? Hann hefur samt sem áður það mikil áhrif á líkama okkar að án hans lifðum við ekki. Líkami Krists virkar ekki á eðlilegan hátt ef einhvern líkamspart vantar, hversu mikið eða lítið áberandi sem hann er.

Ef við lesum áfram í 2. Pét 1:10, finnum við loforð frá Guði: Við hrösum ekki ef við sinnum köllun okkar!

Prestur nokkur sem sinnti mörgum störfum, stórum og smáum, var alveg að gefast upp undir álaginu. Dag einn talaði Guð til hans og sagði: “Það er ekki köllun þín sem er að sliga þig, heldur það sem þú hefur hlaðið á hana”. Við þurfum að vera djörf og segja nei við því sem við sjáum að verður of mikið fyrir okkur eða er ekki hlutverk okkar, þá líður öllum vel og enginn hrasar!