Við vitum að þeim sem Guð elska samverkar allt til góðs, þeim sem hann hefur kallað samkvæmt ákvörðun sinni. (Róm 8:28).

Þið ætluðuð að gera mér illt en Guð sneri því til góðs. (1. Móseb. 50:20)

Myndin hér fyrir ofan er fyndin á kaldhæðinslegan hátt en um leið vekur hún áleitnar spurningar. Fyrst Guð er Kærleikur, hvers vegna leyfir hann börnum sínum stundum að ganga í gegnum óréttlæti, þjáningu og hörmungar?

Þetta er stór spurning og henni verður sjálfsagt ekki svarað á fullnægjandi hátt öðruvísi en að að treysta Kærleikanum án þess að vita öll svörin. Til að komast á þann stað getur þó hjálpað að skilja að Guð er ekki fastur í tíma og rúmi eins og við, hann sér út frá eilífðarsjónarmiðinu. Hann sér heildarmyndina en við höfum mjög takmarkaða yfirsýn og blindumst gjarnan af sársauka þeirrar reynslu sem við erum að ganga í gegnum.

Guð er bara góður og ekkert illt sprettur frá honum. En hann er svo undursamlega almáttugur að jafnvel hið illa og rangláta verður verkfæri í höndum hans þeim til góðs sem elska hann og leyfa honum því að breyta myrkrinu í ljós. Þetta gerir hann svo fullkomnlega að það lítur næstum því út fyrir að hann hafi persónulega hannað þessar aðstæður fyrir okkur. Á meðan við erum að ganga í gegnum erfiðleikana, sjáum við þó sjaldnast hvernig þeir ættu nokkurn tímann að geta samverkað okkur til góðs.

Enginn maður hefur nokkurn tímann verið í eins óréttlátri, niðurlægjandi og vonlausri stöðu og Jesús. Óverðskuldað var hann barinn, niðurlægður og krossfestur. En það versta var að allri synd heimsins frá upphafi til enda var hellt á hann og hann gerður að synd. Hann greiddi gjaldið fyrir það allt saman. En hann reis upp frá dauðum og í gegnum þessa hræðilegu reynslu var hann upphafinn í dýrð og fékk það sem hann hafði um alla eilífð þráð: Geislandi fallega, hreina og lýtalausa brúði að deila lífi sínu og ást með. Ekki er lærisveinn meistaranum fremri og þó við þurfum aldrei að gjalda fyrir syndir okkar eða annarra gagnvart Guði, þá fáum við að taka þátt í og fullkomna þjáningar Krists á svipaðan hátt og hann gerði en í miklu minni mæli. En við fáum líka að taka þátt í upprisu hans og dýrð.

Þegar Guð skapaði var jörðin auð og tóm. Það ríkti algjört kaós og myrkur en úr þessari vonlausri stöðu sagði Guð: “Verði ljós” og það varð ljós. Úr þessari auðn og vonleysi skapaði Guð fallega heiminn okkar, fullur af fegurð, lífi og tilgangi.

Það sama gerir hann enn í dag við þá sem elska hann. Á meðan við erum að ganga í gegnum þjáningu okkar virðist Guð jafnvel vera fjarri og við sjáum ekki hvernig í ósköpunum við eigum nokkurn tímann að lifa af eða verða hamingjusöm á ný. Hvað þá að Guð eigi eftir að snúa þessari reynslu okkur til góðs og við eigum jafnvel eftir að þakka honum seinna fyrir að hafa leyft okkur að ganga í gegnum þetta.

En ef við elskum hann, ef við lokum ekki á hann, ef við leyfum ekki biturleika gagnvart Guði, fólki og/eða sjálfum okkur að ná tökum á okkur, þá mun hann á sínum tíma og á sinn hátt snúa myrkrinu í ljós. Þegar við höldum að við erum endanlega “dáin”, þá kallar hann eins og á Lasarus forðum: “Kom út” og við lifnum við aftur, getum aftur notið Guðs og lífsins en á enn dýpri og stöðugri hátt en áður. Við erum breytt og Kristur hefur myndast í okkur í meiri mæli en áður.

Hverjir elska hann? Aðeins þeir sem hafa meðtekið kærleika hans, því aðeins kærleikur hans getur vakið upp sanna ást á honum hjá okkur. Því er mikilvægt á þessu tímabili sem við erum í “gröfinni”, allt viriðst vonlaust og Guð virðist fjarri, að muna að hann ER Kærleikur. Jafnvel þó við sjáum ekki núna hvernig það getur staðist, er allt sem hann gerir og allt sem hann gerir ekki, knúið af kærleika í okkar garð.