Hugsaðu um uppáhalds bíómyndina þína. Eða uppáhalds bókina þína. Inniheldur hún rómatík? Það er mjög líklegt því vinsælustu sögurnar innihalda nánast undantekkningalaust rómantík. Stundum gengur rómantíkin upp en stundum er um harmleik að ræða. Eða þá finnur viðkomandi ekki sanna ást. 

En leitin að sannri, ástríðufullri ást er svo innbyggð í okkur að áhrif þess gætir út um allt: í sögum okkar, í menningu okkar, í hegðunarmynstrum og lifnaðarháttum okkar. Við kunnum að finna nokkurn veginn það sem við erum að leita að hjá annarri manneskju en samt aldrei alveg það sem okkur innst inni þyrstir eftir. Ástæðan er einföld: Guð er kærleikur og við erum sköpuð í hans mynd. 

Ást manns og konu er aðeins veik mynd af þeirri ást sem Guð er. Hann verður að elska, hann verður að gefa af sér því að það er hver hann er. Hann er að springa úr gnægð og það bara flæðir allt yfir. Hann þarf að láta ást sína, líf sitt, veru sína, flæða yfir á einhvern. Einhvern sem er honum samboðinn, einhver sem er sama tegund og hann, einhver sem getur elskað hann tilbaka.

Hefur þú einhvern tímann þráð að eiga einhvern að sem þú getur deilt ást þinni og lífi þínu með. Hefur þú verið í þeirri stöðu að vera einmanna og þráð að eignast maka. Maka sem skilur þig, sem þú þú þarft ekki að þykjast í kringum, sem elskar þig eins og þú ert og sem þú tengist svo nánum böndum að þið eruð upp að vissu marki eitt. Velkominn í heim Guðs. Hann einn er Guð, það er enginn til eins og hann. Hann einn er eilíft líf, hefur ekkert upphaf og engan endi. Hann er einn. Einn að springa úr ást sem þarf að fá útrás, fullur af yfirflæði sem finnur engan farveg.

 Hvers vegna skapaði hann okkur karlkyn og kvenkyn? Ef við erum sköpuð í hans mynd, hvers vegna lét hann ekki lífið margfaldast á annan hátt. Guð er einn, ekki satt?Hefðum við ekki líka átt að vera ein? Sjá, leyndardómur Guðs sem hann hélt leyndum um aldir alda: Guð ætlar sér að eignast maka! Hann mun ekki alltaf vera einn.

Stúlkan sem Faðirinn ákvað að fyrirbúa Syni sínum er honum samanborin. Hún er verðug að vera kona hans. Hún fær hné hins eilífa Guðs að kikna. Hún er ekki sköpuð heldur byggð. Byggingarefni hennar eru skapaðir, sýnilegir, jarðneskir menn annars vegar og ósýnilegt, eilíft, óskapað líf Guðs hins vegar. 

Þessi nýja tegund, þetta nýja mannkyn sem sameinar himinn og jörð, sameinar hið ósýnilega og sýnilega, hið eilífa og tímanlega, á upphaf sitt í Jesú Kristi. Hinn eilífi Sonur fór niður á jörðina, gerðist maður og varð sá fyrsti sinnar tegundar. Eilíft Líf íklæddist holdi til þess að hold gæti íklæðst eilífu Lífi. Og þar komum við inn í söguna.

Já, sannlega er þessi stúlka honum samboðin. Hún er án hrukku, án skugga, án nokkurs sem hægt er að setja út á. Hún er dýrðlega falleg og fær allar aðrar stúlkur (þó fallegar séu) til að fölna. Hún geislar af lífi og dýrð og hún elskar hann tilbaka. Hún ein er hæf að meðtaka ást hans og elska hann tilbaka.

En hún gerði ekkert sjálf til að verða sú sem hún er. Ekkert nema að leyfa ást Krists að laða sig til hans. Leyfa ást hans smám saman að verða líf hennar. Verða háðari Ástinni sinni þangað til hann varð lífið sem hún lifir útfrá. Hann er verðugleiki hennar, hann er dýrð hennar, hann er heilagleiki hennar, hann er uppspretta hennar. 

Megi hún átta sig á hver hún er og megi heimurinn fá að sjá þessa stúlku sem ilmar af kærasta sínum.