Þetta eru orð sem flestir kristinir hafa oft heyrt og þeim er oft fleygt fram til að sýna fram á að allir menn séu í þeirri stöðu að þurfa á fyrirgefning Guðs að halda. Fyrri hluti setningarinnar “allir hafa syndgað” segir þetta einmitt berum orðum og yfirleitt þarf ekki að sannfæra fólk um að allir séu breyskir og að enginn sé fullkominn.

En hvað með seinni hlutann: “...og skortir Guðs dýrð”? Hvað í ósköpunum er Páll að segja með því? Hann er að gefa í skyn að ef allt væri eins og það ætti að vera, eins og Guð ætlaði hlutunum að vera, þá ættu allir menn hlutdeild í dýrð Guðs! Það hljómar nánast sem guðlast.

Upp að vissu marki deilir Guð ekki dýrð sinni með neinum. Hann einn er hinn almáttugi, hann einn er Guð, hann einn á allan heiðurinn. En honum hefur þóknast að fyrir einskæra náð gera okkur mögulegt að eignast hlutdeild í honum sjálfum, í hans guðlega eðli, í hans eilífa lífi. Ef við eignumst hlutdeild í honum, hljótum við að eiga allt með honum (Róm 8:32). Þar að leiðandi eignumst við hlutdeild í dýrð hans þó hann eigi allan heiður að því.

Allir menn hafa syndgað og skortir Guðs dýrð. En áætlun Guðs fyrir manninn var alltaf að hann yrði eitt með sér. Maðurinn taldi sig bara vita betur en Guð hvað væri sér fyrir bestu og ákvað því að fara sína eigin leiðir. Enn í dag er okkar stærsta vandarmál að við viljum leika Guð. Við treystum okkar dómgreind betur en Guðs, teljum okkar leiðir vera hagstæðari fyrir okkur en Leið Guðs. Leið Guðs heitir Jesús Kristur. Þetta er alltaf leið hans, alltaf lausn hans og í Kristi eigum við allt það góða sem Guð hefur ætlað manninum, sérhverja blessun sem til er. Hann er dýrð okkar.