Dauði og upprisa er þema, prinsipp eða lögmál sem er hluti af Guði og hver hann er. Þess vegna má sjá það út um allt.

Við sjáum þetta lögmál í náttúrunni. Karteflan þarf að rotna og deyja, ein í kaldri moldinni, til þess að nýtt líf rísi upp.

Við sjáum þetta þema líka í bíómyndum. Avatar er tilvalið dæmi. Baráttan gegn “vondu mönnunum” virtist vonlaus. Okkar menn voru að falla hægri og vinstri og hörfa. Ekkert virtist geta bjargað stöðunni. Þá rís lífið sjálf upp á síðustu stundu og sigrar “dauðann” og “eyðilegginguna”. Þeir sem hafa ekki séð þessa mynd eiga örugglega ekki erfitt með að finna þetta þema í öðrum myndum. Vinsælustu myndirnar eru yfirleitt þannig að allt virðist vonlaust og svo gerist eitthvað ótrúlegt og staðan snýst við.

Þegar vel lætur, sjáum við þetta þema hjá “strákunum okkar” í handboltanum, þó það eigi ekki við um fyrstu tvo leikina á EM! En kannski eiga þeir enn eftir að “rísa upp” og fátt sameinar og uppörvar Íslendinga jafnmikið og þegar slíkt ævintýri gengur upp eins og Olympíuleikarnir eru dæmi um. Við elskum að sjá vonlausar aðstæður snúast upp í sigur, sorg verða að gleði og sjá hið dauða lifna við og verða öflugra en nokkurn tímann. Enda erum við sköpuð í Guðs mynd.

Við sjáum þetta prinsipp út um allt af því að það er í Guði. Kristur tók alla gömlu sköpunina með sér í gröfina, þar á meðal þig og mig. Allt sem hefur á einhvern hátt verið flekkað af synd, allt sem er ekki fullt af dýrð Guðs, fór í gröfina. Upp reis hann sem frumburður nýrrar sköpunnar og í honum voru sáðkorn þessarar sköpunar. Í nýju sköpuninni er Kristur allt í öllu og öllum. Syndarinn Birkir dó í Kristi og með honum allar hans syndir í þátíð, nútíð og framtíð. Þar sem byggingarefni nýja Birkis er andi minn og hinn upprisni Kristur, reis ég einnig upp í Kristi.

Vandinn er sá að við höldum áfram að lifa útfrá okkar gamla manni í stað þess að lifa útfrá því hver við erum í Kristi. Þó gamli maður minn sé dáinn og afgreiddur í augum Guðs, framgeng ég ekki alltaf í því. Þess vegna munu allir þeir sem fylgja hinum Krossfesta fyrr eða seinna þurfa að fylgja honum alla leiðina á kross og deyja (og oftar en einu sinni og oftar en tvisvar...).

Krossinn kemur inn í líf okkar á þeim sviðum sem við enn setjum traust okkar á gömlu sköpunina, þ.e. “Ég án Guðs”. Það sem ég veit án Guðs, það sem ég get án Guðs, það sem ég á. Allt í nýju sköpunninni er í Kristi, í gegnum hann, fyrir hann, útfrá honum. Oft gerum við ekki greinamun þar á milli og teljum okkur vera andleg en erum í rauninni að reyna að þóknast Guði í eigin mætti, útfrá gömlu sköpuninni. Krossinn kemur til að lama gamla manninn og búa til skil, þannig að við getum greint á milli gamla og nýja mannsins.

Ef við höldum áfram að elska, þrá og fylgja Kristi, mun krossinn fyrr eða seinna koma á einmitt þennan stað í líf okkar og deyða okkur. Enginn vill deyja og dauði er aldrei  fallegur eða rómantískur, hann er sársaukafullur. En aðeins sá sem deyr getur risið upp og sá sem hefur risið upp getur ekki framar dáið. Ef trú okkar þrýtur ekki, ef við höldum fast í þann sem elskar okkur, munum við á settum tíma rata inn í upprisulíf Krists á því sviði sem við dóum. Fyrst þá sjáum við að þetta var allt sannarlega þess virði og rúmlega það.

Þó að við eigum þegar allt í Kristi, lærum við aðeins að framganga í honum með því að fara í gegnum krossinn.